تفاوت نوار عصب و عضله با MRI چیست و هر کدام چه اطلاعاتی می‌دهند؟

نوار عصب و عضله که با نام الکترومیوگرافی و بررسی هدایت عصبی هم شناخته می‌شود، برای ارزیابی چگونگی انتقال پیام در اعصاب و فعالیت الکتریکی عضلات به کار می‌رود. MRI یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی، با استفاده از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی، تصویرهایی از ساختارهایی مانند دیسک، مهره، مغز، نخاع و بافت‌های نرم فراهم می‌کند.

پزشک ممکن است در صورت وجود بی‌حسی، گزگز، ضعف، درد تیرکشنده یا کاهش توان حرکتی، نوار عصب و عضله را پیشنهاد کند؛ به‌ویژه اگر بخواهد مشخص کند علائم با اختلال عصب محیطی، فشار روی عصب یا مشکل عضلانی ارتباط دارند. این نشانه‌ها به تنهایی تشخیص قطعی نیستند و باید همراه با معاینه بررسی شوند.

MRI برای مشاهده ساختارهای بدن استفاده می‌شود. بسته به ناحیه تصویربرداری، این روش می‌تواند به بررسی دیسک‌ها، مهره‌ها، نخاع، مغز، مفصل‌ها و بافت‌های نرم کمک کند. نوع تصویربرداری و ناحیه مورد بررسی را پزشک بر اساس علائم و احتمال‌های تشخیصی انتخاب می‌کند.

هدف نوار عصب و عضله بررسی عملکرد عصبی و عضلانی است، در حالی که MRI تغییرات قابل مشاهده در ساختار بدن را بررسی می‌کند. برای مثال، در صورت وجود ضعف، پزشک ممکن است بخواهد هم عملکرد مسیر عصبی را ارزیابی کند و هم ساختار ناحیه مربوط را ببیند. این دو پرسش لزوما با یک آزمایش پاسخ داده نمی‌شوند.

پیش از آزمایش، درباره داروهای مصرفی، بیماری‌های زمینه‌ای، حساسیت‌ها و هر وسیله پزشکی کاشته‌شده با پزشک یا مرکز صحبت کنید. داروها را خودسرانه قطع نکنید. در روز آزمایش، پوست ناحیه مورد بررسی باید تمیز باشد و بهتر است از کرم یا روغن روی آن استفاده نشود، مگر آنکه مرکز دستور دیگری داده باشد.